ความรับผิดของเจ้าของเรือต่อค่าจ้างค้างจ่ายของลูกเรือ
ลูกเรือของเรือสินค้าลำหนึ่งไม่ได้รับค่าจ้าง นายจ้างซึ่งก็คือผู้จัดการเรือตกเป็นบุคคลล้มละลาย ส่วนสัญญาเช่าเรือเปล่าและสัญญาเช่าช่วงเรือเปล่าที่ทำต่อกันเป็นทอด ๆ ก็เปิดช่องให้แต่ละบริษัทชี้ไปยังบริษัทถัดไปว่าเป็นผู้รับผิดชอบ สิทธิเรียกร้องของคนประจำเรือจึงไม่มีผู้รับผิดที่ชัดเจน
สำนักงานได้ยื่นข้อเรียกร้องต่อเจ้าของเรือด้วย โดยอาศัยประมวลกฎหมายพาณิชยนาวี ซึ่งกำหนดว่าค่าจ้างของลูกเรือเป็นค่าใช้จ่ายในการเดินเรือและตกเป็นภาระของเจ้าของเรือ
คดีเหล่านี้พิจารณาโดยศาลในเมืองซึ่งเป็นศูนย์กลางกิจการทางทะเลของประเทศ อันเป็นที่ซึ่งมีแนวคำพิพากษาที่ยึดถือกันมาอย่างมั่นคงว่าเจ้าของเรือไม่ต้องรับผิดต่อค่าจ้างของลูกเรือ ศาลชั้นต้นยกฟ้องทุกคดี และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำพิพากษายกฟ้อง รวมทั้งสิ้นสี่สิบหกคำพิพากษาและคำสั่ง จากทุกองค์คณะที่พิจารณาคดีเหล่านี้
สำนักงานไม่ถอนคดีใดเลยแม้แต่คดีเดียว และนำคดีทั้งหมดขึ้นสู่ศาลฎีกา