E drejta e punës detare
Përgjegjësia e pronarit të anijes për pagat e papaguara të ekuipazhit
Ekuipazhi i një anije mallrash mbetet pa paga të paguara. Punëdhënësi, menaxheri i anijes, është në falimentim, ndërsa zinxhiri i çarterave bareboat dhe nën-bareboat i lejon secilës prej shoqërive t’i referohet tjetrës si përgjegjëse. Pretendimet e detarëve mbeten pa adresant.
Zyra e avokatisë i drejtoi pretendimet edhe kundër pronarit të anijes, në bazë të Kodit të Lundrimit Tregtar, sipas të cilit pagat e ekuipazhit janë shpenzim i shfrytëzimit të anijes dhe janë në ngarkim të tij.
Çështjet u shqyrtuan nga gjykatat në qendrën detare të vendit, ku në lidhje me këtë çështje ishte formuar një praktikë e qëndrueshme, sipas së cilës pronari i anijes nuk përgjigjet për pagat e ekuipazhit. Shkalla e parë e hodhi poshtë kërkesën në secilën nga çështjet, ndërsa gjykata e apelit i konfirmoi refuzimet, gjithsej dyzet e gjashtë akte gjyqësore, të dhëna nga të gjitha trupat gjykuese që shqyrtuan çështjet.
Zyra e avokatisë nuk hoqi dorë nga asnjëra prej çështjeve dhe i çoi ato deri në Gjykatën e Lartë të Kasacionit.
Rezultati: Njëzet e tre çështje kasacioni, të gjitha të përfunduara në favor të detarëve. Gjykata e Lartë e Kasacionit, në të dyja seksionet e saj civile dhe në trupa gjykues të ndryshëm, anuloi vendimet e apelit dhe pranoi pretendimet kundër pronarit të anijes. Praktika e mëparshme e gjykatave për këtë çështje u tejkalua.
E drejta tregtare dhe e shoqërive
Të drejta aksionesh, të kontestuara pas rritjes së kapitalit
Dy aksionarë në një shoqëri aksionare bullgare mbeten pa dokumentet që materializojnë të drejtat e tyre: pas rritjes së kapitalit, shoqëria refuzon t’u lëshojë certifikata të përkohshme për aksionet e sapofituara dhe t’i regjistrojë ata në librin e aksionarëve.
Gjatë zhvillimit të mosmarrëveshjes, kundër tyre u paraqitën: një libër aksionarësh, që kishte munguar për vite me radhë dhe u paraqit vetëm në një fazë të mëvonshme të çështjes; pretendimi se ndërkohë e gjithë pjesa e tyre ishte transferuar tek një person i tretë; dhe një procesverbal noterial që vërtetonte asgjësimin e origjinaleve të certifikatave të tyre. Secili prej këtyre kundërshtimeve u hodh poshtë.
Rezultati: Padite u pranuan tërësisht, ndërsa Gjykata e Lartë e Kasacionit nuk lejoi ankim në kasacion. Interesi aksionar i mbrojtur është për mbi 20 milionë euro.
E drejta sendore dhe trashëgimore
Njohja e pronësisë në rast blerjeje përmes një personi paravan
Në vitin 2010, klienti blen një bazë prodhimi në një zonë industriale, një truall me hangarë dhe magazina. Ai i negocion transaksionet personalisht me shitësit dhe u paguan çmimin, por për shkak të kufizimeve (sekuestrove) të vëna atëherë mbi pasurinë e tij, si blerës në aktet noteriale regjistrohet një i afërm i tij i ngushtë. Ndërmjet të dyve nuk hartohet asnjë letër e kundërt (kundërdokument).
Tetë vjet më vonë, personi i regjistruar si blerës vdes. Trashëgimtarët e tjerë pohojnë se pasuritë janë trashëgimore. Klienti ngre padi për t’u njohur si pronar, duke mbajtur qëndrimin se kontratat janë lidhur në kushtet e simulimit personal në lidhje me blerësin, ndërsa personi i regjistruar ka qenë paravan.
Provat e vetme me shkrim janë dëftesat e ditës së transaksioneve, me të cilat një pjesë e shitësve vërtetojnë se e kanë marrë çmimin pikërisht nga klienti. Autenticiteti dhe koha e hartimit të tyre u vërtetuan me ekspertiza grafologjike gjyqësore.
Shkalla e parë dhe gjykata e apelit i hodhën poshtë padite për të njëjtën arsye: për të qenë e lejueshme zbulimi i simulimit personal nëpërmjet dëshmive të dëshmitarëve, gjykatat pranuan se nevojiteshin dy fillime të provës me shkrim, një për marrëdhëniet me shitësit dhe një të dytë për marrëveshjen e brendshme me personin paravan. Një dokument i dytë i tillë, nga vetë natyra e tij, rrallë ekziston. Për këtë arsye, dëshmitë e shitësve të pyetur u konsideruan të papranueshme, ndërsa padite, të paprovuara.
Zyra e avokatisë e çoi çështjen deri në Gjykatën e Lartë të Kasacionit, e cila lejoi ankimin në kasacion për këtë çështje, si çështje me rëndësi për zhvillimin e së drejtës. Gjykata pranoi se mjafton një dokument që e bën simulimin të mundshëm, dhe se kërkesa ka të bëjë vetëm me pranueshmërinë e dëshmive të dëshmitarëve, e jo me përfundimin final nëse simulimi është provuar apo jo.
Në vend që ta kthente çështjen për shqyrtim të ri, Gjykata e Lartë e Kasacionit e zgjidhi mosmarrëveshjen për themel: shqyrtoi dëshmitë e shitësve, i krahasoi ato me ekspertizat dhe me provat e tjera në çështje, dhe e pranoi simulimin si të provuar.
Rezultati: Vendimet e të dyja shkallëve të mëparshme u anuluan, ndërsa padite u pranuan tërësisht, me caktimin e shpenzimeve gjyqësore për të tria shkallët. Vendimi është përfundimtar, ndërsa përgjigja për çështjen e ngritur është pjesë e praktikës së Gjykatës së Lartë të Kasacionit.
