Integriteit. Deskundigheid. Het best mogelijke resultaat.

Aansprakelijkheid van de scheepseigenaar voor onbetaalde gages van de bemanning

De bemanning van een vrachtschip blijft verstoken van haar gage. De werkgever, de scheepsmanager, verkeert in staat van faillissement, terwijl een keten van rompbevrachtings- en onderrompbevrachtingsovereenkomsten iedere betrokken vennootschap in staat stelt de volgende als aansprakelijke partij aan te wijzen. Voor de vorderingen van de zeevarenden lijkt geen aanspreekbare schuldenaar te bestaan.

Het kantoor richtte de vorderingen tevens tegen de scheepseigenaar op grond van het Bulgaarse Wetboek van Koopvaardij, volgens hetwelk de gages van de bemanning exploitatiekosten van het schip vormen en voor rekening van het schip komen.

De zaken werden behandeld door de gerechten in het maritieme centrum van het land, waar zich over deze vraag vaste rechtspraak had ontwikkeld dat de scheepseigenaar niet aansprakelijk is voor de gages van de bemanning. De rechter in eerste aanleg wees de vordering in elk van de zaken af en de appelrechter bekrachtigde die afwijzingen. In totaal ging het om zesenveertig rechterlijke beslissingen van alle kamers die de zaken behandelden.

Het kantoor zette elk van de zaken voort en bracht ze tot voor het Bulgaarse Hoge Raad van Cassatie.

Aandeelhoudersrechten betwist na een kapitaalverhoging

Twee aandeelhouders in een Bulgaarse naamloze vennootschap krijgen niet de documenten waarin hun rechten zijn belichaamd: na een kapitaalverhoging weigert de vennootschap hun voorlopige aandeelbewijzen voor de nieuw verworven aandelen af te geven en hen in het aandeelhoudersregister in te schrijven.

In de loop van het geschil werd hun een aandeelhoudersregister tegengeworpen dat jarenlang zoek was en pas in een later stadium van de procedure werd overgelegd. Tevens werd gesteld dat hun volledige aandelenpakket inmiddels aan een derde was overgedragen en werd een notarieel proces-verbaal ingebracht waarin de vernietiging van de originele aandeelbewijzen werd vastgesteld. Elk van deze verweren werd weerlegd.

Erkenning van eigendom bij aankoop via een stroman

In 2010 koopt de cliënt een productielocatie op een industrieterrein, bestaande uit grond met bedrijfshallen en magazijnen. Hij onderhandelt de transacties persoonlijk met de verkopers en betaalt hun de koopprijs. Vanwege de destijds op zijn vermogen gelegde beslagen wordt echter een naast familielid als koper in de notariële akten vermeld. Tussen beiden wordt geen schriftelijke tegenverklaring opgesteld.

Acht jaar later overlijdt de als koper ingeschreven persoon. De overige erfgenamen stellen dat de onroerende zaken tot de nalatenschap behoren. De cliënt vordert een verklaring voor recht dat hij eigenaar is en voert aan dat de overeenkomsten ten aanzien van de persoon van de koper een schijnhandeling vormden en dat de ingeschreven persoon als stroman optrad.

Het enige schriftelijke bewijs bestaat uit kwitanties van de dag van de transacties, waarin enkele verkopers verklaren dat zij de koopprijs juist van de cliënt hebben ontvangen. De echtheid en het tijdstip van opstelling ervan werden vastgesteld door forensisch schriftonderzoek.

De rechter in eerste aanleg en de appelrechter wezen de vorderingen op dezelfde grond af. Voor toelating van getuigenbewijs ter onthulling van de persoonsgebonden schijnhandeling achtten zij twee vormen van begin van bewijs door geschrift vereist: één voor de verhoudingen met de verkopers en één voor de interne afspraak met de stroman. Een tweede dergelijk document bestaat naar zijn aard zelden. Daarom werden de verklaringen van de gehoorde verkopers als niet-toelaatbaar aangemerkt en de vorderingen als onbewezen afgewezen.

Het kantoor bracht de zaak voor het Bulgaarse Hoge Raad van Cassatie, dat cassatieberoep over deze rechtsvraag toeliet omdat zij van belang was voor de rechtsontwikkeling. De Hoge Raad oordeelde dat één document dat de schijnhandeling aannemelijk maakt volstaat en dat dit vereiste uitsluitend betrekking heeft op de toelaatbaarheid van het getuigenbewijs, niet op het uiteindelijke oordeel of de schijnhandeling is bewezen.

In plaats van de zaak terug te wijzen, deed het Bulgaarse Hoge Raad van Cassatie de zaak zelf af. Het beoordeelde de verklaringen van de verkopers, vergeleek deze met de deskundigenberichten en het overige bewijs in het dossier en achtte de schijnhandeling bewezen.